dobyć mieczyska, zamierzony ręką,
tej chwili w łęku zastygłe ogniwo
czuję, przyłbica spada na twarz szczęką
żelazną, — żem więziony niemocą straszliwą,
jak głaz, — a tem okrutną męką,
że tak w pół-ruchu, miecz poły-wyjęty,
chwycony w kleszcze i w larwę zaklęty.
CX
I już wschodzące Słońce po tej nocy
ujrzało mnie kamieniem, głazem, skałą