wichr zwieje z prochem pospoły424
we czworą świata stronę425,
a dusza gołębica biała
zwól, by z popielnych zgliszczów wstała
w jasności nieskończone.
Idzie powolnie, okalając domostwo; drzwi na plebanii ostawiła426 otwarte, z widokiem na przestrzał, więc ją widać teraz, gdy idzie przez natonie427, po drugiej stronie budynku. — Po chwili widać ją jeszcze raz w górze ponad dworkiem, idącą wzdłuż wału, aż znika w ugorze. Po jakimś czasie słychać z daleka turkot wozu, coraz się zbliżający; wozu, który pędzi; w pobliżu plebanii słychać, jak na gościńcu gwałtowny turkot naraz ustaje; wóz się zatrzymał; ktoś z wozu, słychać, jak zeskakuje na równe nogi, — biegnie ku plebanii: — Ksiądz. Dopada szybko wrotek ogrodu, pędem biegnie ścieżką do wrót, wpada w sień, widać go poprzez okna, jak obiega pokoje; nie znalazłszy nikogo, wychodzi znów poprzed wrota sionki, na ogród. Od strony kościoła spieszy Pustelnik, z dala już dając mu znaki.
KSIĄDZ
— — — Jednak jej nie ma...
PUSTELNIK
Nareszcie, — wracasz — by nie za późno!