Krew mnie poniosła w sprośnej chuci
ku związkom, co mię więżą,
żem jest, jak owi więźnie skuci,
którym miał tobie być pawężą158.
Wejrzyj o Panie! w serca skrytość;
wypleni159 z serca gady.
O litość w skrusze łkam, o litość...
Coś Piotrowego zabył160 zaprzania161
a162 Judaszowej zdrady,