— Panie — zaczepił go niecierpliwie Leszczyc — gdzie naczelnik tej stacji?
— Tu nie ma żadnego naczelnika.
— Co?! Kpisz pan sobie?
— Broń Boże. Szukaliśmy, lecz nie ma żadnego urzędnika na stacji. W ogóle w chwili naszego przybycia nie było na dworcu ani jednej żywej duszy.
— A dróżnicy, a blokowy?
— Absolutnie nie ma nikogo ze służby prócz naszych z „Infernalu”.
— Więc kto utrzymuje stację w porządku, kto powywieszał sygnały, kto pozapalał te przeklęte fioletowe światła?
Konduktor wzruszył ramionami:
— Akurat tyle wiem, co i pan. Dobranoc panom, idę spać.
I ziewnąwszy szeroko, położył się na jednej z ławek. Towarzysze jego już go w tym uprzedzili. Cały personal „Infernalu” położył się już przed chwilą pokotem na podłodze peronowej werandy i podwinąwszy szynele pod głowy, zasnął spokojnie jak po ukończeniu tury.