— Płomień.
To był głos ojca.
I jeszcze raz powtórzył ten sam głos:
— Płomień, płomień!
Wtedy, podniósłszy na nią oczy, Jan rzekł:
— Świętego apostoła są słowa: „którzy takie sprawy czynią, na męki idą”.
Patrzże, jak płonie ogień wieczny i jak się pali grzeszne ciało, które rozkosz nawiedziła.
A gdy te słowa wymówił, podniósł rękę prawą i wskazujący palec włożył w płomień ognia, co na misie kamiennej pełgał. I stał tak dotąd nieruchomy, aż się palec zatlił, rozpalił i gorzał.
Wtedy dla wielkiego cierpienia przestał pustelnik czuć rozkosz widoku piękności.
A ona, widząc, co czynił, z przestrachu jak kamień się stała. Oniemiały jej usta, upadły bezwładne ręce i z oczu lazurowych życie uciekało.