— Co pan, co pan?... — mówiła cicho, drżąc z przerażenia.
Przyszła z zamiarem pomówienia z młodzieńcem, pokokietowania go nieco — a tymczasem od razu ją zdruzgotano moralnie, wyjęto z niej wszelką siłę. Zamiast oporu, zbudziło się poczucie słodyczy pocałunków i prawdziwej gwałtowności uczucia. Bóg wie kiedy obmierzły jej pieszczoty mężowskie, oznaczające zazwyczaj znaczną skalę jego podchmielenia się, wygasły pragnienia namiętne — toteż całusy Adama ogarnęły ją jak płomień.
Daleko rozlegający się w lesie pisk kraski obudził w niej przytomność umysłu. Wyrwała się z objęć i rzuciła do ucieczki. Wawelski powstrzymywał ją przemocą.
— Kiedy się zobaczymy, kiedy? — nastawał głębokim basem.
— Nigdy...
— Przyjdę dziś wieczorem do furtki ogrodowej... Dobrze?
— Ach, dobrze, dobrze, tylko puścić...
— Na pewno?
— Wszystki mi jedno... na pewno...
Wyrwała ręce i poszła wprost przez łąki.