— Olbromski!... to ty, ptaszku! Twoja to jest nowa sprawka...
— Panie profesorze! — zawołał Cedro wyciągając ku niemu zabłoconą prawicę — przysięgam, że to ja jestem winien.
— Czemu jesteś winien, kochanku?
— Ja sam tylko! Winien jestem! Ja to go namówiłem, Rafała, ja wymyśliłem...
— Cicho! Będziesz mi tu się stroił w bohatera, mnie uniewinniał... Mnie!... — rzekł Rafał z pogardą, która kierowała się właściwie nie do towarzysza niedoli.
— Olbromski! — wykrztusił belfer trzęsąc się z zimna i wściekłości — odpowiesz ty mi za to w dniu jutrzejszym. Wielki Boże! nago łazili po mieście w nocy, zimową porą. Wszystko to się wykryje!
— O, wykryje się niezawodnie! Wszystko na świecie może być wątpliwe, to tylko jest pewne, że ta sprawa się wykryje.
Oczy jego błysnęły złowrogo, i okropna ironia zaświeciła w nich płomieniem.
— Chodź spać! Za mną! — krzyknął rozkazująco jak wódz na Krzysia i majestatycznym krokiem, zostawiając na idealnie wymytej podłodze dokładne odbicia spracowanych stóp, ruszył w stronę łoża.
Z jakąż rozkoszą uczuli obadwaj kołdry na grzbietach!