Wiedzie go żona sennymi kroki. W tajne idą sienie, w alkierze, w bokowe świetlice. Do baszty, do baszty, gdzie z dawien dawna ulubiona izba ich otworem stoi...
Odpasał koniądz po drodze i rzucił na ziemię ciężki miecz. Zwalił z ramienia puklerz olbrzymi. Szybko pozdzierał rękawice żelazne, co lubej dłonie uwierają. Rozprzęga prędko sprzączki blachowic pancerza. Rzuca za siebie szłom, żeby nanośna stal pocałunkowi jasnych oczu nie wadziła. Już twarda przyłbica nie stoi między bezsilnemi czołami...
Aż oto próg miłosnej świetlicy.
Pozdrawia Walgierz oczyma rozkosznice-ściany i uśmiech szczęścia posyła ciemnej, bizantyńskiej kotarze.
Wstrzymał się u proga — w modłach duszy, jakoby w gęstym obłoku.
W owej to chwili rzuci niewidzialna ręka rzemienny stryk na jego szyję.
Zdusi pętlica gardziel rycerza.
Mrok w oczach!
Strach!
Płaty krwi, zielone krzyże, koła ogniste. Huk w głowie!