— Czemuż nie rozumiesz sprawy tak oczywistej?
— Jakże, będąc włostem z krwi pradziadów, mogę zarazem włostem nie być?
— Dlatego nim nie jesteś, że ja jestem tobą.
— Czymże ja się stałem, jeśli ty jesteś mną?
— Jesteś niczem, ponieważ jesteś w kajdanach.
— Czyli się tylko nie mylisz?
— Nie mylę się. Któżby mógł koniądza zabić bez kary? Nikt. Ja zaś mógłbym cię zabić bez kary, a tejże chwili mógłbym rozkazać trupa twojego wywlec za próg i rzucić w zgniłą fosę. Jakież twe życie? Skinę i być przestaniesz...
— Skiń!
— Zechcę, ażebyś żył w moich oczach wielmożnych, i musisz żyć. Taka ma wola. Tak musisz żyć, jak ja zechcę. Myśl długo nad głębokością mej łaski. Mogę cię zabić i trupa twojego rzucić w fosę, a ja cię życiem daruję i bratem zowię.
— Jakże to mam uczynić, żeby zaprzestać być sobą? Daj mi radę o bracie.