— Biedny więzień! No, nie ma co! Odwiozę pana do Nawłoci.
— Będę bardzo wdzięczny, a jak szczęśliwy, tego nawet nie próbuję wyrazić.
— Chwileczkę... Trochę odpocznę. Dobrze?
— Ach, pani... Pani Lauro...
Śliczna pani Kościeniecka zrzuciła z ramion płaszcz, poprawiła włosy przed lustrem i usiadła w fotelu. Gdy zaś Cezary w locie chwytał płaszcz z jej ramion, owionął go przenikliwy zapach świetnej, mocnej perfumy. Gdy usiadł naprzeciwko wdowy-narzeczonej, ten zapach, tak, zdawało się, nikły, owinął się dookoła jego zmysłów niczym arkan niewidzialny. Widoczną za to podnietę stanowił kształt nogi wysuwający się spod krótkiej sukni. Cezary przypomniał sobie te stopy i nogi w grubych pończochach, wparte w spienione boki rumaka — nogi kształtne a sprężyste jak ze stali. Przymknął oczy i drapieżnym uśmieszkiem pokrywał swe prawdziwe uczucia.
— Co za szkoda — mówiła piękna pani — że nie byłam teraz w domu. Już by konie dawno były po pana przyszły. Wracam z objazdu. Co za typy! Panie, co za typy! Zobaczy pan zresztą na własne oczy. Będziemy się bawić, bawić!
— Pani czeka niecierpliwie na ten piknik?
— Jeszcze by też!
— Będzie pani dużo tańczyć?
— Och, będę!