Jan nachyla się. Patrzy w jej oczy. Całuje rubinowe jej usta, spąsowiałe policzki, czarne oczy, cudowne od ekstazy.
JAN
Cóż mówiłaś o Nizzy?...
KRYSTYNA
Nie chcę, żeby ktokolwiek mną rządził...
JAN
Chodź ze mną. Wyjedziemy na kraj świata. Uciekniemy na wyspy Wyśnione.
KRYSTYNA
Nie — ja będę na jednym krańcu świata, ty na drugim. Będziemy czasami zdążać ku sobie przez morza, półwyspy, łańcuchy gór, rzeki, jeziora, płaszczyzny, poprzez wielkie obce miasta i długie, cudze wsie, uciekające w dal poza oknami wagonu. Będziemy tęsknić do siebie i modlić się nawzajem do swych wyniosłych dusz w miejscach odległych. Jakże czarodziejska poezja będzie w tym nieskończonym rozdarciu!
z miłością, w szepcie zachwytu