— To pani jest córką Antoniego Brynickiego! Nawet jest w oczach i w ustach podobieństwo. Kochaliśmy się z nim onego czasu, choć on był tak duży żołnierz, a ja żak mały ze szkół wojewódzkich...
Wyciągnął rękę, ujął jej dłoń, ścisnął ją i mówił:
— Szczęść ci Boże, panienko! Daj ci wszystko dobre!
Panna Salomea chciała podziękować za to życzenie, lecz nie wiedziała jak. Słowa w gardle uwięzły. Podniosła na tego człowieka oczy nieulękłe i surowe.
— A co? — zapytał.
— Ja tu sama! — wyszlochała. — Ojciec był parę dni temu i poszedł znowu!
— Taki los.
— Taki los! A kto go zrobił?
— Kto zrobił?
— Pan!