— No, nie martw się — Redaktor wstał od stołu i pogłaskał mnie po twarzy. — Jakim mnie stworzyłeś, takim mnie, Panie Boże, masz. A w tym pochodzie z mięsem byłeś?
— Byłem — mruknąłem niechętnie. — Moglibyście napisać o tym. To sensacja!
— Prawdziwa sensacja obywa się bez prasy, mój mileńki. Zresztą ksiądz Tokarek50 nie pozwoliłby napisać. Jesteśmy przecież gazetą rządową!
Ułamał kawałeczek chleba i umaczał w sosie.
— A tobie udało się uciec?
— Żołnierze mnie puścili. Angielszczyzną świat przejdziesz. Wyklarowałem okejom51, że ja nic, że przypadkowo, opowiedziałem o sprawie. Pokiwali głowami. Jeszcze mi jeden rękę podał. Znasz Stefana? — zapytałem. — Był blokowym na szonungu.
— Komunista? Byłem u niego na bloku. Nienajgorszy.
— Szuja — odrzekłem zwięźle. — Bił ludzi, wysługiwał się esesmanom, żeby tylko zostać blokowym i mieć bindę52. Kiedy go wyrzucili na komando, to chodził jak struty. Trzech dni z fasonem nie umiał wytrzymać. Żaden lagrowiec53.
Redaktor pokiwał głową. Przechylił miskę i pił sos.
— Można powiedzieć — przeciągnął z wileńska między jednym a drugim łykiem — że go troszkę nie lubiłeś.