Stefan uśmiechnął się lekko. Nie zwracał na dziewczynę uwagi.
— Obóz jest obstawiony przez Amerykanów — rzekł do mnie. — Chciałem wejść i zabrać koc. Nie puścili. Jutro będą wszystkich wywozić! Wszystkich!
— Oszalałeś! I Pułkownika, i Majora? I cały sztab? A księży, a kuchnie?
— Idź do obozu, to zobaczysz — powiedział Stefan. — Czekam w Polsce.
— Nie wywiozą, mylisz się, przecież dziś Grunwald.
— Grunwald! — Stefan roześmiał się, dotknął swego podbitego oka. — Ruszaj z Grunwaldem — rzekł ironicznie i zniknął w lesie bez pożegnania. Potrącone gałęzie jedliny chwiały się za nim.
— Wracajmy do obozu — rzekła Nina. Oddychała ciężko jak ryba wyrzucona na brzeg. — Trudno, wracajmy. Może się nam uda dostać do środka.
— Na pewno się uda — powiedziałem nieco zbyt skwapliwie.
Ująłem ją pod ramię i poprowadziłem wzdłuż drogi. Przylgnęła do mnie. Poruszała bezgłośnie wargami, jakby coś mówiła do siebie. Strumyk rowerów ciekł nieprzerwanie po dnie asfaltu. — Niemcy wykorzystywali gorące, letnie popołudnie. Na skrzyżowaniu siedział człowiek z obozu. Dwie czerwone walizki postawił w cieniu, żeby lakier nie roztajał. Gmerał w otwartym plecaku. Czerwone kepi58, ozdoba muzułmańskich oddziałów SS59, zsunęła mu się na ucho. Czarny kutas60 dyndał się za każdym poruszeniem głowy.
Od obozu aż po las przewijał się w trawie sznur ludzi. Znali szpary i przejścia mniej pilnowane i wymykali się z koszar, póki czas.