— Nie widziałem nigdy — odburknął chłopiec.
Cela była mała i niska. Na ścianach piwnicy błyszczała w mroku wilgoć. Brudne, wypaczone drzwi pokryte były datami i imionami, wyrżniętymi scyzorykiem. Koło drzwi stał kubeł. Pod ścianą, na betonowej podłodze, leżały dwa sienniki. Ludzie siedzieli skuleni, dotykając się kolanami.
— Przyjrzyj się, ale dobrze — roześmiał się Matula. — Byle gdzie tego nie zobaczysz.
Poprawił się na sienniku.
— Ciągniesz jeszcze? — zapytał.
— Ciągnę — dobrałem kartę. — Sobie.
Wziął trzy karty. Popatrzył w nie.
— Było nie było. Dosyć.
— Dwadzieścia — wyłożyłem karty.
— Przegrałem — rzekł Matula. Strzepnął kurz z kolana. Jego bryczesy5 zachowały jeszcze kanty. — Pajdka twoja. Ale karty są i tak znaczne.