— Skąd masz takie ładne buty?
Buty mam istotnie ładne: na podwójnej podeszwie, ręcznie szytej, półbuty bardzo wymyślnie na modę węgierską dziurkowane. Przynieśli mi je przyjaciele z rampy47.
— Dostałem w obozie razem z tą koszulą — odrzekłem, wskazując mu na jedwabną koszulę, za którą dałem chyba z kilo pomidorów.
— Takie buty dają u was? Patrz, w jakich ja chodzę.
Pokazuje mi buty zmarszczone i popękane. Na nosie prawego łata. Kiwam w zrozumieniu głową.
— A nie sprzedałbyś mi tych swoich butów?
Podniosłem na niego wzrok pełen bezgranicznego zdziwienia.
— Jakże ja mogę sprzedać panu własność obozu? Jakże ja mogę?
Post opiera karabin o ławkę i podchodzi bliżej do mnie, przechylając się nad wodą, która odbija jego postać. Sięgnąłem łopatą i zmąciłem obraz.
— Wszystko wolno, jak nikt nie widzi. Dostaniesz chleba, mam w chlebaku.