— Ciekawe, kogo dziś wywołają z naszej celi? — rzekł Szrajer z Mokotowskiej. Wciąż oczekiwał, że go rozstrzelają.
— Znowu? — rzekł wrogo zecer Kowalski.
— Dawaj jeszcze raz — rzekł gestapowiec Matula. Zaciął mu się rewolwer przy ostatniej rekwizycji7. — Ryzyka, fizyka, a żyć trzeba.
Karty były zrobione z tekturowego pudełka po paczce. Figury narysowali chemicznym ołówkiem8 ci, co tu byli przed nami. Każda karta była znaczna.
— Nic mu nie będzie — rzekłem, tasując. — Posiedzi, tata forsę wybuli, mamusia uśmiechnie się, do kogo trzeba, i chłopaka puszczą.
— Ja nie mam matki — rzekł chłopiec z Biblią. Przybliżył książkę jeszcze bardziej do oczu.
— Tak, tak — rzekł zecer Kowalski i ciężko położył rękę na głowie chłopca. — Kto wie, czy my jutro będziemy jeszcze żyli?
— Znowu? — odezwał się urzędnik Szrajer z Mokotowskiej.
— Nic się nie martw — rzekłem do chłopca. — Grunt, aby się po tobie nie martwili. To najgorzej. Kiedy ciebie aresztowali?
— Mnie nie aresztowali — odrzekł chłopiec.