— Tak, tak, dziwny jest ten świat — westchnęła ciężko pani Dorota — jednemu urlop, a drugiemu... Wstąpi pan do nas? Będziemy w hotelu, mieszkanie opieczętowano.
— Naturalnie, że wstąpię! Postaram się wszystko zobaczyć!
— Niechże się pan rozejrzy. Na pewno zna pan prokuratora Zabiegę.
— Robiło się kiedyś reportaż z fabryki włókienniczej w B. i trochę znam miasto — odparłem wymijająco.
— A natknął się pan na niejaką Józefkową z Komitetu Wojewódzkiego PPR4? To żmija! To ona z tymi Pokrzywkami...
— Byłem z nią raz na folwarku Pokrzywki jeszcze nawiosnę. Straszne rzeczy tam się działy. Maszyny na deszczu, pola niezorane, a mieszkania ludzi! Ech, pani Doroto! Trzeba tam samemu pomieszkać!
— Ale po co oni mówią, że to wina pana Stasinka. Wszystko Stasinek i Stasinek.
— Ale konie z Pokrzywek sprzedał, prawda?
Pani Dorota milczała, z lekka urażona. Pomilczawszy chwilę, rozwinęła z papieru białe goździki i wetknęła je we flakon na półce z książkami.
— Tu im będzie lepiej niż w kwiaciarni. Zapomniałam panu powinszować, a przecież wczoraj były pana imieniny. Właściwie po to przyszłam, a zanudzam pana swoimi sprawami. Ale nie wie pan, jak to człowiek w zmartwieniu? — uśmiechnęła się filuternie.