— Powiedz mi, czy on jest zupełnie normalny?
— Jak to, czy normalny?... — Marychna zbladła jak płótno.
Na szczęście Paweł zapalał papierosa i tego nie dostrzegł.
— No, czy mu niczego nie brakuje, czy zachowuje się, powiedzmy, w łóżku tak jak ja?
Marychna odwróciła się i szepnęła prosząco:
— Pewnie, że tak... Ty jesteś taki niedobry... Ja się wstydzę o tym mówić...
— Hm... to dziwne. Można było przypuszczać, że mu tego i owego brak... — zaśmiał się cicho. — Zatem jest w porządku i zdrów... Dlaczego tedy to zastępstwo... Słuchaj, Marychno, czy on ci nic nie opowiadał o swojej służbie wojskowej?
— Nie. Pokazywał tylko książeczkę wojskową...
— Tak... Gdy wróci, będę miał do ciebie pewną prośbę.
Marychna nic nie odpowiedziała. Nieprzyjemność całej rozmowy była niczym w porównaniu z obawą, która nie dawała jej spokoju: „Czy Krzysztof widział u mnie fotografię?...”