— Pan prezes zbyt łaskaw — zarumieniła się jeszcze bardziej.
— Po prostu konstatuję fakt... No, niechże pani powie, czy mnie nie wolno tego zauważyć?
— Owszem — zdobyła się na odwagę — tylko pana prezesa to zupełnie nie interesuje...
— Tak pani myśli?
— O — dodała pośpiesznie — ja nie o sobie... Ale pan prezes w ogóle na kobiety nie zwraca uwagi.
Roześmiał się:
— Moja droga pani, a kiedyż ja mam czas na to!
— Każdy ma na to czas, na co chce mieć — odpowiedziała sentencjonalnie.
Spojrzał na zegarek i powiedziawszy jeszcze kilka zdawkowych zdań, wyprawił ją spać. Sam zasnąć nie mógł.
Najpierw rozmyślał o tej zabawnej stenotypistce. Gdy dyktował, miał zwyczaj patrzeć na ołówek stenografującej, a ona miała ręce prawie takie jak Krystyna...