— Niech pan powie, panie Franku, jak pana kochały kobiety?
— Jakto kochały?
— No, przecież musiał pan do swoich lat trzydziestu mieć chociażby kilka romansów?
Oczywiście, miał, lecz mówienie o tem z Nirą uważałby za najwyższą nieprzyzwoitość. Ponieważ jednak nie chciał kłamać, powiedział wymijająco:
— Nie sądzę... To jest wiem napewno, że dotychczas w żadnej kobiecie nie wzbudziłem jakiegokolwiek poważniejszego uczucia.
Nie mijało się to z prawdą. Przygodne i krótkotrwałe związki w jego życiu obywały się bez głębszych uczuć. Jedna tylko Zunia Bolczówna, u której rodziców mieszkał w Stanisławowie, gdy pracował w Kasie Chorych, twierdziła, że go kocha. Okazało się jednak, że jednocześnie polowała na małżeństwo z porucznikiem Dołkiem, za którego też wkońcu wyszła.
— A pan, panie Franku, też nigdy nie kochał? — zapytała Nira.
— Owszem. Nawet uważałem to za mój obowiązek...
— Co? Kochanie się? — zdziwiła się.
— Nie. Powiedzenie o tem pani. Kochałem się będąc studentem. W pewnej dentystce...