— Więc każę stangretowi oćwiczyć go batem! — krzyknął zniecierpliwiony. — A w każdym razie... Od dzisiejszego dnia nie będziemy ani do fabryki, ani do folwarku brać wyrobów jego ojca!
— Ojciec tu nic niewinien — zauważył pan Czyński.
— Oczywiście — dodała pani Eleonora. — A poza tym pozwól, że wyrażę zdziwienie z powodu twego tonu, tonu tak apodyktycznego, jakby fabryka i folwark stanowiły twoją własność i sprawa zamówień zależała wyłącznie od ciebie.
Leszek miał już jednak zbyt roztrzęsione nerwy. Odstąpił krok wstecz i zapytał:
— Więc to tak?... Więc mama zamierza nadal zaopatrywać się u tego rymarza?
— Nie widzę powodu do zmiany.
— Ale ja widzę! — krzyknął.
— To jeszcze nas na szczęście nie obowiązuje.
— Tak? Zatem słuchajcie! Żądam tego stanowczo. Macie wybór. Albo zastosujecie się do mego żądania, albo nie zobaczycie mnie nigdy więcej!
Odwrócił się na pięcie i wyszedł z gabinetu. Był wzburzony do ostatecznych granic, wzburzony do tego stopnia, że rzeczywiście nie zawahałby się wykonać groźby i wyjechać chociażby natychmiast.