jako nadziei bluźnierczy krzew.
Oczy ich próchnem świecą, jak duchów —
usta zgniecione byczym pęcherzem —
i tak przed ojcem staną kacerzem,
w drewnianej klatce, z brzękiem łańcuchów.
A łzy tych gromnic na twarz kapiące,
nie tak bolesne, nie tak gorące.
Auto-da-fe
Przyjaźń mi zdradnie ręce związała,
gdym je wyciągał w górę do nieba.