Tak się mienią Twe czary, że kindżałem wydrę
dwoje tych wieszczych, a złowrogich oczu —
i pod skronią Zbawcy oprawię w przeźroczu,
aby się zdało, żem zmartwychwzniósł Hydrę.
I niech urzekną gwiazd mroźnych ten szlak
zimowy, łzawiąc bezdźwięcznie: tik-tak-tik-tak...
Strach
W mroku się idzie tam — kiedy wyje wiatr.
Zwiotszała13 kuźnia wśród rozstajnych dróg.
Za dnia nie ujrzysz jej —