Ach, szkarłatne pnącze fakirów,
ach, kaktusów gwiaździste królewny,
ach, dwa groby szklanne wśród kirów
i płomień serc naszych powiewny.
Zaszumiał skrzydłami król Gryf
ze swą kochanką Łabedą6 —
wśród płomiennych rumaków i grzyw
pędzimy z Nom7 chmurnych czeredą —
a góry pod nami —
a śnieg pianą —