Woła pannę Kozak:

„Panno, ptaszko moja!

Nie lękaj się, daj rączynę,

Chodźmy, pohulajmy,

Niechaj ludziom licho śni się,

A my zaśpiewajmy,

A my zaśpiewajmy,

A my posiadajmy,

Panno, ptaszko moja!

Panno, dolo moja!”