Kiedy onych swych więźniów postradała3714;
Z wielkiego gniewu dobrze się nie wściekła3715,
Ręce od iadu sobie pokąsała
Y wielkiem gniewem zapalona rzekła:
«Oy nie będzieć to, aby się tak śmiele3716
Chlubił, że mi tak więźniów odbił wiele.
52.
Niechże sam za nich niewolnik zostanie,
Niech cierpi to, co oni cierpieć mieli.
Ale to ieszcze małeby karanie3717,