Ciebie żałuię, nie samego siebie,
Dosyć mam, kiedy umrę podle418 ciebie.
35.
O iako tę śmierć będę znał szczęśliwą419,
Ieśli uproszę, że ty umieraiąc
We mnie wyleiesz duszę świętobliwą,
Pospołu zemną420 z światem się rozstaiąc.
Y z chęcią moie ostatnie życzliwą,
Tchnienie w się weźmiesz...» Chciał tak narzekaiąc
Ieszcze coś mówić — ale mu przerwała,