Swemi, kamienia drobnego nie kryły.
Brzegi obadwa3991 trawą się odziały
Między drzewami, które razem stały.
57.
«Ano Zdróy Śmiechu! dla Boga3992 miiaywa3993
Zrzódła, skrytemi napuszczone iady3994.
Tu upragnione żądze swe trzymaywa3995,
Tu niebespieczne3996 puszczaywa3997 obiady3998;
Przed łagodnemi uszy zatykaywa3999
Pieśniami, które zabiyayą rady».