Do samey ziemie1070 nisko się skłoniła,
Potem na piękney twarzy zawstydzona,
Stoiąc na mieyscu, słowa nie mówiła,
Ale cieszona1071 y ubespieczona1072
Od Eustacego, z boiaźni spuściła1073,
Co iey dodawał serca y śmiałości;
Zaczem1074 tak swoie zaczęła chytrości:
39.
«Wielki Hetmanie y niezwyciężony!
O twey dzielności świadectwo dawaią,