Ano próżno się pyszni, próżno się ten szerzy,

Kto będąc gołym, w cudze pstrociny się pierzy.

O nieszczęśliwe zbytki, w których jako w morze

Tonie kamień rzucony i śliskie węgorze;

Tak wszelka ginie cnota, tak przystojność taje,

Jako śnieg, gdy mu słońce gorąca dodaje.

Nie takiej też ten klejnot szlachectwa był wagi,

Póki miał swój szacunek za krwawe odwagi,

Póki nań wydawano przywileje w polu!

Nie było jako dzisia w pszenicy kąkolu,