Tobie, cokolwiek na tym podniebnym obszarze

Z prochu wstaje; w twej mocy piszą inwentarze1320

Wojny nasze; ty na nich cieszysz, ty zasmucasz;

Ty królów na tron sadzasz, ty ich z tronu zrzucasz,

Ty, jeśli mówić może proch śmiertelnej nędze,

Igrasz, Boże, swą siłą w ludzkiej niedołędze;

Tobą słabi dużeją1321; dużych mdli1322 twa siła,

Co niebo rozpostarła, ziemię zawiesiła,

Którą świat stoi, którą poczekawszy daléj,

I niebo się, i ziemia, i morze obali.