Pierwszą do swych obozów wracają się drogą

I chowają do pochew wyostrzone broni,

Gdy kęs nieobiecany z gęby się wyroni.

Bóg, którego litości żaden wiek nie skróci,

Dał dokument ojcowskiej nad nami dobroci,

Za którą póki Polskiej, póki świata staje,

Niechaj mu chrześcijaństwo wszytko chwałę daje!

O, jakoż często człowiek w swojej radzie błądzi!

Jakoż często swe szczęście niefortuną sądzi!

Nie mogła się sposobem ludzkim ona nadać