Nagle czatownik ów niezmordowany rzucił się skokiem tygrysim w stronę krzaka i cegieł. Rozległ się krzyk jeden — głuchy, krótki, urywany. Zaraz potem słyszeć się dało szamotanie gwałtowne i na ziemię upadło coś ciężkiego, dźwięk metaliczny wydając.
Lis wyszedł z nory — myśliwy żywcem go chwytał...
Przy odrobinie światła, które szło od rodzącej się na dalekim wschodzie zorzy, można było dojrzeć teraz dwóch ludzi mocujących się ze sobą. Obaj byli w płaszczach długich, fałdzistych, które przy mocowaniu rozwiewały się jak żagle. W pierwszej chwili nie można było zrozumieć ani jednego ze słów prędkich, zadyszanych, jakie sobie podczas walki rzucali — wreszcie jeden zawołał wyraźniej, choć głos rozmyślnie hamując:
— Ha, trzymam na koniec i ciebie, i tajemnicę twoją!...
Słowa te wypowiedziane były po włosku i wybiegły z ust myśliwego.
Lis w tejże chwili tonem najwyższego zdziwienia odkrzyknął:
— Giano!
I w miejscu stanął jak wryty.
Tamten z chwili tej skorzystał. Szybkim ruchem sięgnął mu do boku i oderwał wiszący na łańcuszku sztylet. Lis pozbawiony został w jednej chwili pazurów...
— Teraz — rzekł myśliwy — gadać możemy z sobą jak przyjaciele.