— Można — odpowiedział młodzieniec. — Tu oto papier i inkaust; niech pan twój siądzie i litery owe napisze.
Gość żądanie spełnił.
— G. B. i B. S. — przeczytał Jur, obojętne spojrzenie na papier rzuciwszy. — Czy litery wyryte być mają w tym porządku, jak je napisano? — spytał.
Sługa, porozumiawszy się z panem, pośpieszył z objaśnieniem:
— Pierwsze dwie mają być w parze i drugie dwie w parze. Następnie obie te pary łączyć się winny ze sobą tak, aby jedną całość tworzyły.
— Dobrze — wyrzekł młodzieniec i raz jeszcze na papier spojrzał.
Ale w tej chwili myśl mu straszna przez głowę przebiegła...
— Cóż to? — mruknął do siebie, czoło ręką pocierając. — Najpierw G. i B., potem B. i S. — Czyżby?... Ależ tak, do pioruna! — krzyknął nagle, w stół pięścią uderzając — G. i B. to znaczy Giano Baldi, a B. i S...
Nie dokończył i z ręką do góry podniesioną na cudzoziemca się rzucił.
Ale cudzoziemiec i sługa jego za progiem już byli.