— Przy modlitwiem ją poznał, przy modlitwie widuję i z modlitwą na ustach rad bym do ołtarza poprowadzić...
— I któż ona wreszcie?
— Balcera Szeligi jedynaczka...
W tej chwili nachmurzył się król, bo mu pilnik szczerbę niepotrzebną na złocie zrobił. Dmuchawkę chwycił, przy lampce jął metal topić, nitować i złe, które się stało, naprawiać. Zabrało mu to dość czasu. Póki nie skończył, słowem się nie odezwał.
Wreszcie, obecność młodzieńca przypomniawszy sobie, zapytanie rzucił mu krótkie:
— Więc?...
Baldi przykląkł na jedno kolano i raz jeszcze rękę królewską ucałował.
— Więc — tonem zaczął błagalnym — do ciebie, najjaśniejszy panie, o pomoc i łaskę przychodzę. Obcy tu jestem, przesądy ludzkie mam przeciw sobie, za przybłędę mnie uważają i szarlatana. Jeżeli mię ręka czyjaś silna nie wesprze, zginę. A któż na obcej ziemi ojcem mi będzie, jeżeli nie ty, najdostojniejszy monarcho? Któż — dodał szeptem prawie, jakby śmiałością słów własnych przerażony — któż lepiej duszę artysty zrozumie i odczuje, jeśli nie... artysta.
Zuchwalstwo to było niewątpliwe — ale zuchwalcom los sprzyja.
Uśmiech nieznaczny przemknął po bladych wargach króla.