Ale zepsuta materia dlatego
Nie przestawałaby wewnątrz nurtować.
Wyspowiadaj się niebu, żałuj tego,
Co przeszło, chroń się tego, co przyjść może,
I nie pokrywaj chwastu mierzwą350, aby
Rósł bujniej. Przebacz mi tę moją cnotę:
Bo w dychawicznym351 biegu tego świata
Przychodzi cnocie przepraszać występek,
Korzyć się przed nim i nieledwie352 żebrać
O pozwolenie zrobienia mu dobrze.