Hamlet

Masz i drugą. Nie jestże to czasem czerep adwokata? Gdzież się podziały jego kruczki i wykręty, jego ewentualności, jego kazualności⁴³³ i matactwa? Jak może znieść, aby go ten grubianin bił w ciemię swoją plugawą motyką, i nie wystąpić przeciw niemu z akcją o czynną obelgę? Hm! hm! A może też to był swojego czasu jaki wielki posesjonat⁴³⁴, który skupował dobra drogą licytacji, subhastacji⁴³⁵, komplanacji⁴³⁶, transakcji i cesji⁴³⁷? Na toż mu się zdała czysta masa nieruchomości, aby sam, stawszy się nieruchomością, obróci się w masę błota? Nie zdołaliż⁴³⁸ ci, co mu pisali ewicje⁴³⁹, ewinkować⁴⁴⁰ mu większej przestrzeni, tylko taką jaką wzdłuż i wszerz pokryje para fascykułów⁴⁴¹? Kontrakty kupna jego majątków zaledwie by się w takim obrębie zmieściły; a samże⁴⁴² ich dziedzic nie ma mieć więcej miejsca? Hę?

HORACY

Ani o włos więcej, mości książę.

HAMLET

Nie jestże⁴⁴³ pergamin ze skór baranich?

HORACY

Nie inaczej, i z cielęcych także.

HAMLET

Barany i cielęta z tych, co w nim bezpieczeństwa szukają! Muszę pomówić z tym człowiekiem. Czyj to grób, przyjacielu?