Klęka.

KORIOLAN

Ty klękasz?

Przede mną? Przed twym zawstydzonym synem?

Niechże więc lichy żwir z wyschłego brzegu

Bije o gwiazdy, niech szalony wicher

Dumnymi cedry miota o tarcz słońca,

Niepodobieństwo mieniąc w rzeczywistość

I niemożebność w czyn.

WOLUMNIA