Uczciwy prostak, prawdę musi mówić!
Kto się nie zgorszy, tym lepiej; kto zgorszy,
Tylko szczerotę22 jego może ganić.
Znam ja te ptaszki; prostoty płaszcz kryje
Więcej chytrości i celów występnych
Niż czołobitne, pokorne pokłony
Dwudziestu dudków kornie się płaszczących.
KENT
Na prawdę, panie, a na szczerą prawdę,
A z przeproszeniem waszej dostojności,