To żebraków zwykłe żony.
Kto posadził tam swą piętę,
Gdzie kłaść serce należało,
Będzie płakał przez noc całą
Na nagniotki swe przeklęte.
...bo jeszcze nie było pięknej kobiety, która by nie sznurowała ust przed zwierciadłem.
Wchodzi Kent.
KRÓL LEAR
Nie! Będę wzorem wszelkiej cierpliwości,
Nie rzeknę słowa.