Które, jak zbroja rdzą czasu okryta,
Od tak już dawna wisiały na ścianie,
Że dziewiętnaście przeszło lat ubiegło,
Jak się ich żadna nie dotknęła ręka;
Aż nagle, żeby zrobić sobie imię,
Drzemiące prawo do mnie zastosował,
Tak tylko, żeby zrobić sobie imię.
LUCJO
Nie wątpię o tym. Twoja głowa tak słabo teraz na twoim karku
się trzyma, że zakochana mleczarka strąciłaby ją westchnieniem.