pojawiła się żeńska, działająca bardzo korzystnie, gdyż zawsze wywoływała rozdział stóp metrycznych między poszczególne wyrazy:
◡ — ◡ — ◡ ‖ — ◡ — ◡ — (◡)
lub
◡ — ◡ — ◡ — ◡ ‖ — ◡ — (◡)
Co więcej, wprowadzono trzeci rodzaj średniówki, zwany epicką, odpowiadający greckiej κατα τρίτον τροχαίον. Przy jej użyciu stale przybywała zgłoska nadliczbowa:
◡ — ◡ — ◡ ‖ ◡ — ◡ — ◡ — (◡)
lub
◡ — ◡ — ◡ — ◡ ‖ ◡ — ◡ — (◡)
Zdarzało się także, iż zamiast jednej średniówki dawano wierszowi dwie, w dwóch dowolnych miejscach, np.:
◡ — ◡ ‖ — ◡ — ◡ — ‖ ◡ — (◡)