371. szydzić z północnego dzwonu — pić do rana. [przypis tłumacza]
372. mienić (przestarz.) — nadawać miano, nazywać kogoś lub coś. [przypis edytorski]
373. dojrzyjcie — tu: doglądnijcie, przypilnujcie. [przypis edytorski]
374. Będę zadawał ciosy, krzycząc: »Bierzcie wszystko!« — dwuznaczna sytuacja zmusza Enobarba, który już postanowił przejść na stronę Cezara, do obłudy. [przypis tłumacza]
375. Scena trzecia — por. Wstęp. [przypis tłumacza]
376. czyli (daw.) — konstrukcja z partykułą wzmacniającą -li; znaczenie: czy, czy też. [przypis edytorski]
377. skrewić (pot.) — zawieść oczekiwanie. [przypis edytorski]
378. płatnerz — rzemieślnik wykonujący elementy uzbrojenia: pancerze, tarcze miecze itp. [przypis edytorski]
379. Cezar kazał go powiesić — u Plutarcha (73) tylko: „został stracony”. Cezar nie mógł Aleksasowi przebaczyć intryg przeciw Oktawii. Wzmianka o losie Aleksasa nabiera szczególnego znaczenia w ustach Enobarba. [przypis tłumacza]
380. myśl dokona sama tego dzieła — te słowa przemawiają za tym, że śmierć Enobarba była tylko wynikiem jego moralnych cierpień. [przypis tłumacza]