Wtenczas na ziemi Pan Bóg zagości.

Wicinnik20 na wiosnę

Słońce chmurki rozgania,

Wiosna rączkę nam poda,

Niemen skoczy z posłania,

Będzie niebo a woda;

My tą dróżką — drożyną

Popłyniemy z wiciną21.

Co tam rapa22, zawała23!

Precz, kto lękasz się biedy!