— Kobieta i nalazła896 mądrą radę! — zawołał radośnie, wracając pod chałupę. — A to powieda897, bych898 kupić od dziedzica na Podlesiu ze sześć morgów na spłaty! Co, dobra rada? A matce można będzie pokazać starą panią, niech się wścieknie ze złości...
— Rada juści dobra jak każda rada, jeno gdzie pieniądze?...
— Nastusia ma swoje tysiąc złotych, na zadatek chwaci899...
— A kajże900 to jeszcze chałupa, lewentarz901, porządki902, zasiewy?
— Kaj903? A tu! A tu! — wrzasnął naraz Szymek wyskakując przed nich a trząchając zaciśniętymi garściami...
— Tak się to mówi, ale czy uredzisz904? — mruknął Antek niedowierzająco.
— Dajcie mi jeno ziemię, a obaczycie, dajcie! — zakrzyczał z mocą.
— To nie ma się co głowić, a jeno iść do dziedzica i kupować!
— Poczekaj, Antek, zaraz, niech no se wszyćko905 w myślach ułożę...
— Obaczycie, jak sobie radę dawał będę! — gadał prędko Szymek. — A kto u matki orał? Kto siał? Kto zbierał? Dyć jeno ja sam! A źle to w roli robiłem, co? Wałkoń to jestem, co? Niech cała wieś powie, niech matka zaświarczy906! Dajcie mi jeno907 grunt, spomóżcie, braty rodzone, a to już wama908 za to do śmierci się nie odsłużę. Pomóżcie, ludzie kochane, pomóżcie! — wołał śmiejąc się i płacząc na przemian, zgoła jakby pijany radosną nadzieją.