Pogadywali gwarnie, wesoło, jeden przez drugiego. Radość już ponosiła wszystkich, oczy strzelały mocą, hardość prostowała grzbiety i same ręce się wyciągały do brania tej ziemi upragnionej.
Niejeden już podśpiewywał z uciechy i krzykał na Żyda o gorzałkę, niejeden plótł trzy po trzy o działach, a każdemu roiły się nowe gospodarki, bogactwa i radoście. Bajdurzyli też kiej pijani, śmiejąc się, bijąc pięściami w stoły a przytupując ogniście.
— Dopiero to w Lipcach nastanie święto!
— Hej, a jakie zabawy pójdą, a jakie muzyki!
— I wiela to weselisk odprawi się w zapusty214!
— Dzieuch we wsi zabraknie!
— To se miesckich215 przykupiemy, nie stać to nas?!
— Psiachmać, w same ogiery jeździł będę.
— Cichota no! — zawołał stary Płoszka, bijąc pięścią w stół. — A to krzyczą kiej Żydy w szabas! Chciałem jeno pedzieć: czy aby w tej dziedzicowej obietnicy nie ma jakowego podejścia? Miarkujeta, co?
Przycichli, jakby ich kto z nagła oblał zimną wodą. Dopiero po chwili ozwał się sołtys: