— Trusia kochana, trusiuchna, od matuli cię wzieni2365, sieroto, od matuli.
Szeptała cisnąc go do piersi kiej2366 dzieciątko, a głaszcząc i upieszczając, ale zając beknął2367 jakby rozdzierany i wyrwał się z rąk, skoczył do sieni w całe stado kur, że rozpierzchły się ze srogim wrzątkiem, buchnął na ganek i przez Łapę drzemiącego w sieni rymnął do sadu, pies pognał, a za nimi Witek z krzykiem niemałym, z czego uczynił się taki harmider, jaże2368 Hanka przyleciała z podwórza, zaś Józka śmiała się do rozpuku.
— Może go pies złapał, co? — pytała potem ździebko2369 niespokojnie.
— A juści, obaczył mu jeno podogonie, zając wpadł we zboże, jak kamień we wodę, tęgi wywijacz! Nie markoć się, Józia, przyniesę ci co drugiego.
I znosił, co jeno2370 mógł: to przepiórki jakby złotem oprószone, to jeża, to oswojoną wiewiórkę, która strasznie do śmiechu2371 skakała po izbie, to młode jaskółki, tak żałośnie piukające, że stare z krzykiem wdzierały się do izby, aż mu Józka kazała oddać, to insze2372 różnoście, nie spominając już, co jabłek i gruszek nanosił tyla2373, ile mogli zjeść kryjomo2374 przed starszymi, ale już ją to nie bawiło, bo często patrzała, jakby nie miarkując2375, i odwracała się znużona i niechętna.
— Nie chcę, przynieś co nowego! — matyjasiła2376 odwracając oczy i nawet nie patrząc na boćka, któren się grajdał po izbie, kuł po wszystkich garnkach i na darmo przyczajał się pod drzwiami na Łapę, dopiero kiej2377 pewnego razu przyniósł jej żywą żołnę, rozchmurzyła się nieco.
— Jezu kochany, a to śliczności, kieby2378 malowanie!
— A pilnuj się, bych cię w nos nie dziobnęła, zła kiej pies.
— Cie, nawet się nie rwie uciekać, oswojona czy co?
— Skrzydła ma i kulasy spętane, a ślepie zalałem jej smołą.