— Rzekłam! Mateusz się chwalił we młynie przed chłopami, że często bywał u ciebie w komorze, Antek to posłyszał i pobił go! Jak te psy o sukę, tak się o ciebie zagryzają.
— Nie powiedajcie do śmiechu, bo mnie słuchać nieletko.
— Rozpytaj się na wsi, kiej mnie nie wierzysz, każdy ci to samo przytwierdzi, przeciech nie prawię, że Mateusz prawdę gadał, a ino, co mówił ludziom...
— Cygan paskudny, cygan!
— Ochroni cię to chto od pleciuchów! i za grobem często nie darują.
— Dobrze, że go pobił, dobrze, jeszcze bym sama dołożyła! — syknęła zawzięcie.
— Widzisz ją, jak to kurczęciu pazury jastrzebieją.
— Za nieprawdę to bym zabiła zaraz! Cygan ścierwa!
— To samo wszystkim mówię, ino że nie wierzą i na zęby cie biorą.
— Jak im Antek przytnie ozory, to zmilkną!