— To czegój ślepiasz po sadach?
— Widzi mi się, co są jeszcze jabłka u Kłębów...
— Zjadłbyś! A sadziłeś je to, co? Powtórz „Wierzę”.
— Wyście też nie wywiedli kuropatwów, a wzieniście całe stado.
— Głupiś! Jabłka są Kłębowe, a ptaszki Panajezusowe, rozumiesz!
— Aleście je wzieni z dziedzicowego pola...
— I pole jest Panajezusowe. Hale, jaki mądrala, powtórz „Wierzę”.
Powtarzał prędko, bo go już kolana bolały od klęczenia, ale nie ścierpiał...
— Widzi mi się, co źróbka idzie w Michałową koniczynę! — krzyknął gotowy do biegnięcia.
— Nie bój się o źróbkę, a patrz pacierza...